پیر و چپق

دوش پیری که به کنجی ته مجلس بودش

گفت از روز جوانی و دل خوشنودش

چای داغ از سر مجلس به همان ته بردند

پیر نوشید و کشید از چپق پر دودش

به زودی شاید

مسجد و ملحد

ما که میخانه درین شهر ندیدم همه مسجد بود
در همین شهر مسلمان نه که امت همگی ملحد بود 
درِ میخانه ی این شهر مَلِک دید لسان العرفا
ما شنیدیم ز میخانه همه مفسد بود
عمرمان سوخت درین عمر نسوزد دلمان
عمر و دل سوخت که ابلیس همو مرشد بود